חנה

חנה איז געווען די ווייב פון אלקנה, און לאנגע יארן האט זי נישט געהאט קיין קינדער. אין משכן שילה האט זי מתפלל געווען מיט א ביטער הארץ; 'רק שפתיה נעות וקולה לא ישמע', און עלי הכהן האט געמיינט אז זי איז שיכור (שמואל א' א':ט'–ט"ז). זי האט מקיים געווען איר נדר און געגעבן שמואל צו דינען ביי עלי (שמואל א' א':כ'–כ"ח).

חנה'ס דאנק-תפילה, 'עלץ לבי בה'' (שמואל א' ב':א'–י'), ליינט מען אלס הפטרה דעם ערשטן טאג ראש השנה. די גמרא לערנט פון איר תפילה אז מען דאוונט שמונה עשרה שטיל, מיט כוונה (ברכות ל"א ע"א).