דער שטריימל-קעסטל קעגן דעם הוט-קעסטל

אין יעדן עראפלאן וואס פליט פון ניו יארק קיין ארץ ישראל קומט פאר א שטילער ווערטקאמף, וואס קיינער רעדט נישט דערפון. ער פאסירט נישט צווישן מענטשן — ער פאסירט צווישן קעסטלעך.

דער שטריימל-קעסטל

• גרויס, רונד, הויך ווי א קליינער טורעם, און מען קען עס נישט אריינדריקן ערגעץ.
• דער בעל הבית האלט עס אויף די קני ביז מען זעצט זיך, ווייל "דאס איז נישט קיין זאך וואס מען ווארפט אוועק".
• ער ווייסט פונקטליך וויפיל דער שטריימל האט געקאסט, אבער ער וועט עס נישט זאגן. ער זאגט נאר: "עס איז נישט קיין פשוט'ע זאך."

דער הוט-קעסטל

• קלענער, אבער מיט א גרויסער פערזענליכקייט.
• דער ליטוואק לייגט עס אריין אין דער בעגעדזש-ראם מיט דער זעלבער פארזיכטיגקייט ווי א דאקטאר ביי אן אפעראציע.
• אויפ'ן דעקל שטייט, מיט גרויסע אותיות: "נישט לייגן קיין זאך אויבן!" — און דאס איז נישט קיין בקשה, דאס איז א פסק.

דער קאנפליקט

אין דער בעגעדזש-ראם איז געבליבן נאר איין פלאץ. דער חסיד שטייט מיט'ן שטריימל-קעסטל אין איין האנט. דער ליטוואק שטייט מיט'ן הוט-קעסטל אין דער צווייטער. ביידע קוקן אויפ'ן פלאץ, דערנאך איינער אויפ'ן אנדערן. א לאנגע שטילקייט.

"איר קענט לייגן אייער הוט אויבן אויף מיין שטריימל," זאגט דער חסיד ברייטהארציג.

"ניין, ניין, לייגט אייער שטריימל אויבן אויף מיין הוט," ענטפערט דער ליטוואק, מיט דער זעלבער ברייטהארציגקייט.

ביידע ווייסן דעם אמת: קיינער לייגט גארנישט אויבן אויף קיינעם, נישט היינט און נישט קיינמאל.

די ישועה

לסוף שטייט אויף א בחור פון דער דריטער רייע, נעמט ארויס זיין רוקזאק פון דער ראם, און שטופט עס אונטער זיין שטול. "ביטע," זאגט ער, "יעצט איז דא פלאץ פאר ביידע."

דער חסיד און דער ליטוואק לייגן די קעסטלעך זייט ביי זייט, ווי צוויי שכנים אין א שול. א גאנצן פלי, יעדע פאר שעה, פרעגט איינער דעם אנדערן: "אלעס בסדר מיט אייער קעסטל?" — "ברוך השם, און מיט אייערס?"

ווען דער עראפלאן לאנדט, נעמען זיי ארויס די קעסטלעך, ווינטשן זיך "א גוטן שבת אין ארץ ישראל", און גייען יעדער אין זיין וועג.

ווייל א איד וואס היט אויף זיין שבת'דיגן לבוש, פארשטייט בעסער ווי יעדער אנדערער א צווייטן איד וואס טוט פונקט דאס זעלבע.