דער חסיד און דער ליטוואק ביים קידוש: צוויי וועלטן ביי איין טיש

א קידוש איז אפשר דער איינציגסטער פלאץ אויף דער וועלט וואו א חסיד און א ליטוואק שטייען ביי דעם זעלבן טיש, מיט דעם זעלבן פלאסטיק טעלערל, און קוקן אויף דעם זעלבן הערינג — יעדער מיט א גאנץ אנדערן פלאן.

די אנקומעניש

דער חסיד קומט אן מיט'ן שטריימל, א ביסל שפעט, ווייל דאס דאווענען האט זיך געצויגן. ער זאגט "גוט שבת" צו יעדן איינעם אין צימער, אויך צו די וואס ער קען נישט, און עס דאכט זיך אז אויך צום קוגל.

דער ליטוואק קומט אן פונקטליך, מיט'ן הוט, א ביסל פארטראכט, ווייל ער האלט נאך אין מיטן א תוספות וואס ער האט געלערנט פאר'ן דאווענען. ער זאגט אויך "גוט שבת" — נאר איינמאל, צו דעם וואס שטייט לעבן אים, אבער ער מיינט עס זייער ערנסט.

דער לחיים

• דער חסיד גיסט א פולן כוסעלע, זאגט "לחיים טובים ולשלום", און ווינטשט דעם בעל שמחה "אלע ישועות", "נחת פון די קינדער" און "א גרויסע הרחבה" — אלעס אין איין אטעם.
• דער ליטוואק גיסט א האלבן כוסעלע, קוקט עס אן, טראכט צי ער האט שוין געמאכט א ברכה אויף מזונות, און זאגט א שטילן "לחיים". דערנאך פרעגט ער דעם בעל שמחה: "נו, וואס לערנט מען?"

דער טשאלנט

דא ווערט עס ערנסט. דער חסיד עסט דעם טשאלנט מיט א גרויסע התלהבות, ווי עס וואלט געווען א מצוה פאר זיך. ער טיילט זיך מיט אלעמען: "נעם, נעם, עס איז דא גענוג!" — און ער לייגט אריין א לעפל אויפ'ן ליטוואקס טעלער אן צו פרעגן.

דער ליטוואק נעמט א קליינע פארציע — "איך דארף נאך לערנען נאך דער סעודה" — און ענדיגט דעם טעלער אין צוויי מינוט. דערנאך גייט ער צוריק צום טאפ, "נאר כדי צו זען צי עס איז נאך דא". עס איז נאך דא. ער נעמט נאכאמאל.

דער סוף

ביים סוף פונעם קידוש האבן זיי שוין גערעדט פון אלעס: פון דער פרשה, פון דעם וועטער, און פון וועלכער קוגל איז בעסער. דער חסיד האט געזאגט א ווארט פונעם בעל שם טוב, דער ליטוואק האט געזאגט א ווארט פון ר' חיים, און ביידע זענען מסכים געווען אז דער הערינג איז געווען א ביסל צו זויער.

"גוט שבת," זאגט דער חסיד און קלאפט דעם ליטוואק אויף דער פלייצע. "גוט שבת," ענטפערט דער ליטוואק — דאס מאל מיט א ברייטן שמייכל.

ווייל ווען עס קומט צו א גוטן טשאלנט, זענען אלע אידן איין משפחה.