דער בחור'ס וועגווייזער צו בין הזמנים

בין הזמנים איז די צייט ווען א בחור לערנט זיך אויס די שווערסטע סוגיא פון אלע: וואס טוט מען מיט אזויפיל פרייע צייט?

טאג 1: די באפרייאונג

דער בחור קומט אהיים מיט א בעג געוואש פון דריי וואכן, א שטאפל ספרים וואס ער האט "פלאנירט צו לערנען", און א פלאן. דער פלאן איז זייער פשוט: שלאפן ביז צען, לערנען פון צען ביז איינס, און נאכמיטאג א טרעף מיט די חברים.

דער טאטע הערט אויס דעם פלאן, נייגט מיט'ן קאפ, און שמייכלט. ער איז אויך אמאל געווען א בחור.

טאג 3: די ווירקליכקייט

• "שלאפן ביז צען" איז געווארן שלאפן ביז האלב איינס.
• "לערנען פון צען ביז איינס" איז געווארן "א שטיקל גמרא נאך מנחה".
• "א טרעף מיט די חברים" איז געווארן א נסיעה אין די בערג, צוויי פיצאס, און א וויכוח ביז דריי אזייגער ביינאכט וועלכע ישיבה האט דעם בעסטן טשאלנט.

די חסידישע ווערסיע

א חסידישער בחור האט אין בין הזמנים נאך אן עקסטערע פראגראם: א נסיעה צום רבי'ן אויף שבת, א טיש ביז צוויי אזייגער, און א ווארט וואס ער חזר'ט איבער פאר יעדן איינעם אין שטוב — אויך פאר'ן קליינעם ברודער, וואס הערט צו מיט גרויס ערנסטקייט און פארשטייט נישט קיין ווארט.

די ליטווישע ווערסיע

א ליטווישער בחור האט אויך א פראגראם: א "בין הזמנים סדר" אין דער שכונה-שול, וואו מען לערנט מיט א געוואלדיגע התמדה... די ערשטע צוויי טעג. דערנאך ווערט דער סדר "פלעקסיבל", און דער בחור ווערט א מומחה אין אלע מנינים אין שטאט, ווייל ער חאפט יעדן טאג א שפעטערן.

טאג 10: די בענקשאפט

און דא קומט דער גרעסטער סוד פון בין הזמנים: נאך צען טעג פון "פרייהייט" הייבט דער בחור אן צו בענקען. ער בענקט נאך דער חברותא, נאך דעם קול פונעם בית המדרש, און — מען זאל עס נישט גלייבן — נאך דעם ישיבה טשאלנט.

ער פאקט איין די בעג, דער טאטע גיט אים א ברכה אויפ'ן וועג, און ער פארט צוריק, מיט דעם זעלבן שטאפל ספרים — נאך אלץ אנגעפאקט, ווי מען האט זיי געבראכט.

ווייל אמת'ע פרייהייט, ווי די משנה זאגט, האט נאר דער וואס לערנט תורה.