סיום אדער לחיים? יעדער תירוץ פאר א קידוש — א פעלד-וועגווייזער

עס איז באקאנט אז ווען צוויי אידן טרעפן זיך, איז דא דריי מיינונגען. נישט אזוי באקאנט איז, אז ווען דריי אידן טרעפן זיך, איז דא א סיבה פאר א לחיים. דא איז א קאטאלאג פון די באקאנטסטע סיבות, סארטירט לויט מינים.

די ערנסטע סיבות

• א סיום מסכתא: די אמת'ע, די כשר'סטע סיבה. מען לערנט, מען ענדיגט, מען זאגט "הדרן עלך", און דער גבאי שטעלט ארויס א פלאש. אזוי דארף עס זיין.
• א יארצייט: א מנהג פון אלטע צייטן, צו מאכן א "תיקון" לעילוי נשמת. מען זאגט לחיים, מען ווינטשט "די נשמה זאל האבן אן עליה", און מען שטייט צוזאמען.
• א בר מצוה: דער בחור'ל זאגט א פשט, דער טאטע שמייכלט, און דער עולם עסט הערינג מיט גרויס נחת.

די קרעאטיווע סיבות

• א סיום אויף א פרק משניות. אויף א פרק תהלים. אויף דעם ספר וואס מען האט אנגעהויבן לערנען פאר דריי יאר.
• "דער נייער שטענדער איז אנגעקומען." מען דארף דאך מאכן א "חנוכת השטענדער".
• "דער לופט-קילער אין שול ארבעט ענדליך." דאס איז שוין כמעט א נס, און א נס פארדינט א לחיים.
• "דער בחור האט באקומען א נייעם הוט." דער הוט איז נאך אין קעסטל. מען מאכט א לחיים אויפ'ן קעסטל.
• "עס איז דאנערשטאג." קיין ווייטערדיגע ערקלערונג נישט נויטיג.

חסידישע און ליטווישע ספעציאליטעטן

• ביי חסידים: א יום הילולא פון א צדיק, א פארבריינגען, און "א פלאש וואס איז געבליבן פון דעם טיש" — וואס מוז מען דאך פארענדיגן, ווייל עס איז שיריים.
• ביי ליטוואקעס: א סיום. נאך א סיום. א סיום אויף א מסכתא וואס מען האט שוין געמאכט א סיום דערויף פאריגס יאר, נאר "דאס מאל מיט תוספות".
• ביי ביידע: "דער גבאי איז געווארן א זיידע." מזל טוב! — דא ווייסט שוין יעדער אז דער קידוש וועט זיין גרויס.

דער כלל

נאך א לאנגע פארשונג האבן מיר געפונען א כלל וואס גייט אויף אלע סיבות: אויב עס זענען דא צען אידן, א פלאש, און א שטיקל לעקעך — איז שוין דא א סיבה.

און אפשר איז דאס טאקע דער אמת'ער תירוץ: ווען אידן שטייען צוזאמען, ווינטשן זיך גוטס איינער דעם אנדערן און זאגן "לחיים" פון גאנצן הארצן — דארף מען נישט מער קיין שום סיבה. דאס אליין איז שוין א שמחה.