דער חול המועד מיני-ווען

יעדער טאטע ווייסט: חול המועד הייבט זיך נישט אן ביים זאא, נישט ביים אזערע, און נישט ביים באן. עס הייבט זיך אן ביים איינפאקן דעם מיני-ווען.

דאס איינפאקן

• איין קולער מיט סענדוויטשעס. דער טאטע האט געמאכט פערציג. אויפ'ן וועג וועלן זיי פארשווינדן איידער מען פארט ארויס פון דער גאס.
• צוויי זעק מיט נאשערייען, "נאר פאר אויפ'ן וועג צוריק". זיי ווערן געעפנט ביים ערשטן רויטן לייט.
• איין גרויסע פלאש וואסער, וואס קיינער וויל נישט, ביז מען איז אין מיטן הייוועי.
• א ספר פאר'ן טאטן, "אויב עס וועט זיין א מינוט צו לערנען". עס וועט נישט זיין.

ווער זיצט וואו

דאס איז די ערשטע סוגיא פונעם טאג, און זי איז שווערער ווי א תוספות. יעדער אינגל וויל זיצן ביים פענסטער. דער עלטסטער טענה'ט "איך בין דער עלטסטער", דער קלענסטער טענה'ט "איך בין דער קלענסטער", און דער אינגל אין דער מיט טענה'ט אז ער איז ביידע. דער טאטע פסק'נט, ווי א דיין, אז מען וועט זיך טוישן יעדע האלבע שעה. קיינער טוישט זיך נישט.

"שוין דא?"

די פראגע ווערט געפרעגט דאס ערשטע מאל אין דער פינפטער מינוט, און דערנאך יעדע צוויי מינוט, ביז דער טאטע הייבט אן זינגען א חתונה-ניגון, און די גאנצע מיני-ווען זינגט מיט. אויף א מינוט איז שטיל. דערנאך: "טאטי, שוין דא?"

ביים ציל

ווען מען קומט אן, זעט מען אז די גאנצע שטאט האט געהאט דעם זעלבן פלאן. ביים איינגאנג שטייען הונדערטער טאטעס מיט אינגלעך, מיט קולערס, און מיט דעם זעלבן מידן שמייכל.

דא זעט מען אויך דעם אונטערשייד: דער חסידישער טאטע קומט מיט ניין אינגלעך אין גארטלען, א קולער גרויס ווי א קליינער קאר, און א "קוגל פאר אויפ'ן וועג". דער ליטווישער טאטע קומט מיט זיבן אינגלעך אין ווייסע העמדער און א גמרא אין דער טאש, כדי צו לערנען ביים ווארטן אין דער ליין. ביידע ווארטן אין דער זעלבער ליין, און ביידע לערנען נישט — ווייל ביידע ציילן אינגלעך.

דער וועג אהיים

אויפ'ן וועג אהיים איז שטיל. אלע אינגלעך שלאפן, די נאשערייען זענען אויפגעגעסן, און דער טאטע פארט אין דער פינצטער מיט א שמייכל.

ווייל דאס איז דער סוד פון חול המועד: די אינגלעך געדענקען דעם זאא, אבער דער טאטע געדענקט דעם מיני-ווען — און עס איז דער שענסטער נחת אויף דער וועלט.