דער שבת'דיגער שלאף: שינה בשבת תענוג

עס איז באקאנט אז די ראשי תיבות פון "שבת" זענען "שינה בשבת תענוג". צי דאס שטייט אין א ספר, צי עס איז א המצאה פון א מידן איד נאך א שווערן טשאלנט — דאס לאזן מיר פאר די למדנים. מיר ווייסן נאר איין זאך: עס איז אמת.

די פיר שטאפלען פונעם שבת-שלאף

• שטאפל 1, "איך נעם נאר א ספר": דער טאטע זעצט זיך אויף דער סאפע מיט א פרשה-ספר, ווייל ער וויל "נאר א ביסל לערנען".
• שטאפל 2, "איך מאך נאר צו די אויגן": דער ספר ליגט אויפ'ן ברוסט. די אויגן זענען צו. ער טראכט, זאגט ער, "אויף א שווערן רש"י".
• שטאפל 3, דער טיפער שלאף: דער ספר איז אראפגעפאלן. דער רש"י איז פארגעסן. פון דער סאפע הערט מען א געוויסן קלאנג וואס די אינגלעך רופן "טאטעס ניגון".
• שטאפל 4, די אויפוואכונג: "איך האב נישט געשלאפן! איך האב געטראכט!" — צוויי שעה שפעטער, מיט א צייכן פונעם קישן אויפ'ן באק.

די חסידישע שיטה

א חסיד שלאפט שבת נאכמיטאג מיט א ריין געוויסן, ווייל ער ווייסט אז היינט ביינאכט איז דער טיש, און דער טיש קען זיך ציען ביז שפעט. "איך שלאף נישט," זאגט ער, "איך גרייט זיך צום טיש." מען דארף צוגעבן: ער גרייט זיך זייער גרינטליך.

די ליטווישע שיטה

א ליטוואק פלאנירט זיין שלאף. דרייאנצוואנציג מינוט, נישט מער, ווייל נאך דעם איז דער סדר אין בית המדרש. ער שטעלט נישט קיין זייגער (שבת), אבער ער איז זיכער אז "דער קאפ וועט אים אויפוועקן". דער קאפ וועקט אים טאקע אויף — נאר מיט א שעה און א האלב שפעטער, פונקט צו מנחה.

דער קליינער אויפוועקער

אין יעדן שטוב איז דא א קליינער אינגל וואס האט באקומען א שליחות: "גיי, וועק אויף דעם טאטן אויף מנחה." ער קומט צו צו דער סאפע, קוקט אויפ'ן טאטן, הערט דעם "ניגון", און באשליסט אז דער טאטע זעט אויס צו זיס צו שטערן. ער לייגט זיך אוועק לעבן אים. יעצט שלאפן שוין צוויי.

דער סוף

סוף כל סוף וועקן זיך אלע אויף, אין צייט — כמעט — צו מנחה, און דערנאך צו שלש סעודות, מיט א פרישן קאפ און א גוטן מוט.

ווייל א איד וואס רוט זיך אויס שבת, איז נישט פויל — ער מקיים א תענוג. און וויפיל זיסער איז דער תענוג, ווען מען ווייסט אז דער גאנצער כלל ישראל רוט זיך אין דער זעלבער מינוט.