א זומער אין די בונגעלאוס: א קליינער מדריך פאר'ן "קאנטרי"

ערשטע לעקציע: מען פארט נישט פרייטאג

יעדער איד וואס האט אמאל פארבראכט א זומער אין "קאנטרי" ווייסט דעם ערשטן כלל: מען פארט ארויף דאנערשטאג ביינאכט. פארוואס? ווייל פרייטאג נאכמיטאג אויף ראוט 17 איז דאס נישט קיין וועג — דאס איז א פארקינג לאט מיט א שיינע אויסזיכט. מען זעט דארט די זעלבע מינאוואן פיר מאל, מען לערנט אויס א גאנצע פרשה מיט די קינדער, און ווען מען קומט סוף כל סוף אן, איז שוין צייט פאר הדלקת נרות.

די גוטע נייעס: אין 2024 האט מען אנגעזאגט א גרויסן פראיעקט צו פארברייטערן ראוט 17 פון אינטערסטעיט 87 ביז עקזיט 113, כדי צו פארמינערן דעם עולם אויפן וועג ^[3]. ביז דאן, נעמט מען מיט גענוג פרוכט, א פולע טערמאס קאווע און א סאך סבלנות.

א ביסל אמת'ע היסטאריע

די בונגעלאוס זענען נישט קיין נייע זאך. די קעטסקילס, דער אזוי גערופענער "בארשט בעלט", זענען געווען א באליבטער זומער-ארט פאר אידן פון ניו יארק שוין פון די 1920ער ביז די 1960ער יארן, מיט האטעלן און בונגעלאו קאלאניס ^[2]. לויט א באריכט אין 2003 זענען אמאל געווען ביז 500 בונגעלאו קאלאניס, און היינט זענען פארבליבן ווייט ווייניגער ווי הונדערט — און רוב פון די גרעסערע ווערן געפירט דורך ארטאדאקסישע און חסידישע אידן ^[1]. נאך דער צווייטער וועלט-מלחמה האבן אסאך קאלאניס צוגעשטעלט שווימ-פולן און זאלן וואס מען האט שוין דעמאלט גערופן "קעסינא" ^[1]. אמאל איז געווען איין טעלעפאן ביים בעל הבית, און א לאודספיקער האט אויסגערופן ווען עמיצער האט א קאל ^[1]. היינט האט יעדער א טעלעפאן — און דער לאודספיקער איז געווארן דער גרופע-טשעט.

דער טאג אין קאלאני

דער טאג הייבט זיך אן מיט'ן דעי-קעמפ באס. דער באס קומט "פונקטליך ניין אזייגער" — און דאס הייסט ערגעץ צווישן האלב ניין און צען. די קינדער שטייען ביים טויער מיט לאנטש-באקסעס, דער טאטע שטייט מיט א קאווע און מאכט זיך ווי ער האט אלעס אונטער קאנטראל.

דערנאך קומט דער פול שעדול, צוגעקלעבט אויף דער טיר פונעם קעסינא. יעדער קען אים אויסנווייניג בעסער ווי זיין אייגענע טעלעפאן נומער, און דאך פרעגט מען יעדן טאג: "ווען איז היינט אונזער צייט?"

די גראסערי

יעדע קאלאני האט א נאנטע גראסערי, און יעדע גראסערי האט די זעלבע סגולה: זי האט אלעס. זעקס סארטן טשיפס, צען סארטן אייז, באלאנען, שווימ-ברילן און א פעקל בלעטער פאר די גאנצע ערד. וואס פעלט? פונקט דאס וואס דו ביסט געקומען קויפן. "מיר וועלן עס האבן דאנערשטאג," זאגט מען דיר מיט א שמייכל — און טאקע, דאנערשטאג איז עס דא, ווען דו ביסט שוין צוריק אינדערהיים.

שבת אין קאנטרי

אבער שבת אינדערפרי, ווען מען דאווענט אין קליינעם שולכל פון דער קאלאני, די פענצטער אפן און די פייגל זינגען מיט'ן חזן, און נאכדעם שטייט מען ביים קידוש מיט א שטיקל קוגל — דאן פארגעסט מען דעם טראפיק, דעם באס און די גראסערי. און מען זאגט שוין: "איי, נעקסטן זומער פארן מיר טאקע ארויף דאנערשטאג."