ישיבישע שפראך

וואס איז ישיביש

"ישיביש", אויך גערופן "ישיבישע שפראך", איז א שטייגער פון רעדן ענגליש וואס איז געוואקסן ביי ישיבה בחורים און ביי אידן וואס זענען שטארק פארבונדן מיט דער ישיבה-וועלט ^[1]. מען נעמט ענגליש, און מען שטעלט אריין ווערטער פון יידיש, לשון קודש און ארמית, ווי "שכוח" פאר "א דאנק" און "ברוך השם" ^[1]. אין 1995 איז ארויס א גאנצער ווערטערבוך, "Frumspeak: The First Dictionary of Yeshivish", פון חיים ווייזער ^[1].

א ביישפיל

א ישיבה-בחור זאגט: "The sevara is geshmak, but I have a kasha on the whole mehalech, so I'm going to be mechadesh a teretz by the Rosh Yeshiva after second seder." אויף ענגליש פארשטייט דאס קיינער נישט, אויף לשון קודש אויך נישט — אבער יעדער לייקוואודער בחור פארשטייט יעדעס ווארט, און ער וועט דיר אפילו זאגן אז ער רעדט "פשוט ענגליש".

א חסידישער בליק

חסידים רעדן יידיש מיט ענגלישע ווערטער אריינגעמישט; ליטווישע רעדן ענגליש מיט יידישע ווערטער אריינגעמישט. ביי א חתונה וואו ביידע זייטן טרעפן זיך, הערט מען א שפראך וואס האט נאך נישט קיין נאמען — אבער אלע פארשטייען זיך פרעכטיג, ספעציעל ווען מען רעדט פון טשאלנט.