שמחת בית השואבה: פון בית המקדש ביז די חסידישע הויפן

"מי שלא ראה שמחת בית השואבה לא ראה שמחה מימיו" – ווער עס האט נישט געזען די שמחת בית השואבה, האט קיינמאל אין זיין לעבן נישט געזען קיין שמחה. אזוי שרייבט די משנה אין מסכת סוכה ^[1]. וואס איז געווען די שמחה אין בית המקדש, און ווי אזוי האט זי זיך איבערגעטראגן ביז צו די חסידישע הויפן פון היינט?

דער נאמען און דער מקור

אין בית המקדש האט מען יעדן טאג סוכות מנסך געווען וואסער אויפן מזבח – דער "ניסוך המים". די גמרא ברענגט אז דער נאמען "בית השואבה" קומט פונעם פסוק "ושאבתם מים בששון ממעיני הישועה" (ישעיה י"ב, ג') – און איר זאלט שעפן וואסער מיט פרייד פון די קוואלן פון ישועה ^[2]. דאס שעפן וואסער איז געווען דער סיבה פאר דער גרעסטער שמחה פונעם גאנצן יאר.

א נאכט אין בית המקדש

די משנה באשרייבט ווי אזוי עס האט אויסגעזען ^[1]. ביים אויסגאנג פונעם ערשטן טאג יום טוב זענען די כהנים און לוים אראפ אין עזרת נשים. דארט זענען געשטאנען גאלדענע מנורות אויף הויכע שטאנגען, מיט פיר גאלדענע שיסלען אויף יעדע. יונגע כהנים זענען ארויף אויף לייטערס מיט גרויסע קריג אויל, און פון די אלטע הויזן און גארטלען פון די כהנים האט מען געמאכט פעטשיילעך. דאס ליכט איז געווען אזוי שטארק, אז עס איז נישט געווען קיין הויף אין ירושלים וואס איז נישט באלויכטן געווארן פון דעם ליכט פון בית השואבה ^[1].

די חסידים און אנשי מעשה האבן געטאנצט פאר'ן עולם מיט ברענענדיגע פאקלען אין די הענט, און געזאגט שירות ותשבחות. די לוים זענען געשטאנען אויף די פופצן טרעפ – אנטקעגן די פופצן "שיר המעלות" אין תהלים – און געשפילט אויף כינורות, נבלים, צימבלען, טראמפייטן און נאך אסאך כלי זמר ^[1].

די גמרא דערציילט אז רבן שמעון בן גמליאל, ווען ער האט זיך געפרייט ביי דער שמחת בית השואבה, האט ער גענומען אכט ברענענדיגע פאקלען און זיי ארויפגעווארפן און אויפגעכאפט, און זיי האבן זיך קיינמאל נישט אנגערירט איינע אין די אנדערע ^[3].

נאכ'ן חורבן

היינט, אן א בית המקדש, איז נישטא קיין ניסוך המים, אבער די שמחה איז געבליבן. אידן קומען זיך צוזאם אין ישיבות, שולן און קהילה-זאלן, מיט כיבוד, געזאנג און טאנץ, אפט מיט לעבעדיגע מוזיק ביז שפעט אין דער נאכט ^[4]. אפילו דאס "שטיק" מיט ווארפן זאכן אין דער לופט, וואס מען זעט נאך היינט ביי חתונות, ווערט פארבונדן מיט דעם אלטן שטייגער ^[4].

אין די חסידישע הויפן היינט

אין יעדן חסידישן הויף איז חול המועד סוכות פול מיט שמחת בית השואבה. אין אסאך הויפן קומען די חסידים צוזאם מיט'ן רבי'ן שליט"א, מיט א קאפעליע און ניגונים; למשל האט די "ישיבה וועלט" ארויסגעגעבן א ווידעא פון שמחת בית השואבה ביים לעלובער רבי'ן אין תשע"ז ^[5]. אין בארא פארק טאנצן טויזנטער אידן אויף 13טער עוועניו ^[6], און אין קראון הייטס ווערן די גאסן פארוואנדלט אין א ריזיגן טאנץ-פלאץ; אין תשפ"ה האבן זיך אנגעשלאסן טויזנטער ^[7].

אזוי איז די שמחה פון בית המקדש נישט פארלוירן געגאנגן. זי טאנצט ווייטער אין די גאסן פון ברוקלין און ירושלים, ביז מיר וועלן זי ווידער זען אינעם בית המקדש, במהרה בימינו.