דער טאנץ-קרייז אויף א שמחה: א פעלד-וועגווייזער

ווען דער קאפעליע הייבט אן שפילן אויף א שמחה, פאסירט אויפ'ן מאנספארשוין-זייט פון זאל א וואונדער: אין דרייסיג סעקונדעס פארמירט זיך א קרייז, מיט כללים וואס קיינער האט קיינמאל נישט אויסגעשריבן, און וואס יעדער ווייסט. דא איז א וועגווייזער צו די באוואוינער.

דער אינעווייניגסטער קרייז

• דער בעל שמחה: טאנצט אין מיטן, מיט א פארשוויצטן שמייכל, און ווערט געצויגן פון אלע זייטן צוגלייך.
• די נאענטע משפחה: די פעטערס, די ברידער, די שוואגערס. זיי האלטן זיך ביי די הענט אזוי שטארק, אז קיינער קען נישט אריין און קיינער קען נישט ארויס.
• דער פעטער וואס טאנצט נאר איינמאל א יאר: ער ווארט ביז דעם פאמעליכן ניגון, און דעמאלט טאנצט ער מיט אזא התלהבות, אז דער גאנצער עולם שטעלט זיך אפ צו קוקן.

דער מיטלסטער קרייז

• דער "שטיק" מאן: ער האט געבראכט א פלאש, א שטריק, א פאר שפרינגער-שטעקנס, און אמאל אפילו א פייער-שטעקן (דער גבאי פון זאל קוקט אויף אים מיט מורא). ער טאנצט פאר'ן בעל שמחה מיט א פלאש אויפ'ן קאפ, און די פלאש פאלט קיינמאל נישט אראפ.
• דער בחור מיט'ן שטול: ער טראגט א שטול פון איין עק זאל ביז דעם אנדערן, אן קיין קלארן פלאן, נאר מיט א שטארקן געפיל אז "מען וועט עס דארפן".
• דער פאטאגראף: טאנצט נישט, אבער איז אלעמאל אין מיטן, און יעדער שטופט אים אוועק מיט ליבשאפט.

דער אויסערלעכער קרייז

• דער וואס קלאפט נאר: ער שטייט ביי דער זייט, קלאפט מיט די הענט פונקט אויפ'ן טאקט, און ווען מען רופט אים אריין, זאגט ער "באלד, באלד". "באלד" קומט קיינמאל נישט.
• דער וואס היט אויפ'ן הוט: ער טאנצט מיט איין האנט, און מיט דער צווייטער האלט ער דעם הוט. ער טאנצט שוין אזוי זיבן יאר.
• דער וואס איז געקומען נאר אויף א מינוט: ער שטייט מיט'ן מאנטל אן, דער קאר-שליסל אין דער האנט — און ער טאנצט שוין א שעה.

חסידיש און ליטוויש

ביי א חסידישער שמחה דרייט זיך דער קרייז מיט גארטלען און שטריימלעך, און דער ניגון ציט זיך ביז מען ווערט שווינדלדיג. ביי א ליטווישער שמחה טאנצט מען מיט הוטן, א ביסל שנעלער, און יעדער ווייסט פונקטליך ווען דער ניגון טוישט זיך. אבער אין דעם רגע ווען דער בעל שמחה ווערט אויפגעהויבן אויף די פלייצעס, ווייסט שוין קיינער נישט ווער איז חסידיש און ווער איז ליטוויש.

אלע זענען פשוט אידן, וואס טאנצן מיט'ן גאנצן הארצן צוליב דער שמחה פון א צווייטן איד.