וואלאזשינער ישיבה (עץ חיים)

דער אנהייב

ארום 1803 האט הגאון רבי חיים וואלאזשינער זצ"ל, דער גרעסטער תלמיד פון דעם ווילנער גאון זצ"ל, געגרינדעט א ישיבה אין דעם שטעטל וואלאזשין, און זי גערופן "עץ חיים" ^[1]. ביז דאן האט מען געלערנט מערסטנס אין שטעטלדיגע בתי מדרש; וואלאזשין איז געווען א נייע זאך — א גרויסע ישיבה וואו בחורים פון אומעטום קומען לערנען צוזאמען, און דערפאר רופט מען זי "די מאמע פון אלע ישיבות" ^[1].

די צייט פון דעם נצי"ב

די ישיבה האט דערגרייכט איר העכסטע מדרגה אונטער הגאון רבי נפתלי צבי יהודה בערלין זצ"ל, דער נצי"ב, וואס איז געווארן ראש ישיבה אין 1854 ^[1]. אין יענע יארן האט אין דער ישיבה אויך געלערנט הגאון רבי יוסף דוב סאלאווייטשיק זצ"ל, דער בית הלוי ^[1]. הונדערטער בחורים זענען געזעסן און געלערנט, און א סדר אין וואלאזשין האט קיינמאל נישט אויפגעהערט — טאג און נאכט האט מען געהערט קול תורה.

דאס פארמאכן

אין 1892 האבן די רוסישע מאכטהאבער פארלאנגט מען זאל אריינברענגען א סך מער וועלטליכע לימודים, און די ישיבה איז פארמאכט געווארן ^[1]. אבער אירע תלמידים האבן געעפנט ישיבות איבער גאנץ ליטע, און יעדע ליטווישע ישיבה היינט איז, אויף אן אופן, אן אייניקל פון וואלאזשין.