ווען מען ענטפערט שנאה מיט א וויץ: די אידישע קאמעדיאנס וואס שטייען אויף פאר כלל ישראל

עס איז א אלטע אידישע זאך. מען איז אין צרות, און פארט קומט ארויס א וויץ. נאך ז' אקטאבער האט מען דאס ווידער געזען. א שטיקל אידן מיט א טעלעפאן און א גוטן קאפ האבן באשלאסן: אז די וועלט רעדט נארישקייטן איבער אידן, וועלן מיר זיי אויסלאכן.

דער אינגערמאן פון פראנט-זיץ

[יחיאל יעקאבס](/entry/yechiel-jacobs) האט אנגעהויבן א חודש נאך ז' אקטאבער. ער האט אויפגעדרייט די קאמערע אויפן טעלעפאן, זיך אוועקגעזעצט אויפן פראנט-זיץ פון קאר, און גערעדט איבער ארץ ישראל אין אן אינסטעגראם ווידיאו ^[1]. פון דארט איז עס געגאנגען ווייטער. היינט שטעלט ער ארויף קורצע ווידיאוס אויף אינסטעגראם און טיקטאק, און ער טרעט אויך אויף לייוו, אריינגערעכנט אין ניו יארק.

לייל קאלפעפער, דער "אקטיוויסט" וואס ווייסט גארנישט

[על.אי. שטיימאן](/entry/le-staiman) איז אויפגעוואקסן אין פלארידע און אריבער קיין לאס אנדזשעלעס, וואו ער האט זיך גענומען צו אקטירן, שרייבן און דירעקטירן ^[2]. דעם גרעסטן עולם האט ער אבער געכאפט מיט זיין שאפונג לייל קאלפעפער. דאס איז א געשפילטער כאראקטער, א יונגער סטודענט וואס האט נאך ז' אקטאבער מיטאמאל "געטראפן א ציל אין לעבן". שטיימאן שפילט אים מיט'ן גאנצן הארץ. ער גייט מיט אים אויף פאדקאסטס און מאכט פאראדיעס, און ער לאזט נישט פארביי דעם טאפלטן מאס וואס מען מעסט ארץ ישראל יעדן טאג ^[2]. ער איז שוין געווען אויף ניוז-נעישאן צו דערקלערן דעם געדאנק הינטער לייל ^[3]. א טיפ פון אונז: כאפט דעם קליפ וואו קאלפעפער ארבעט ביים רויטן קרייץ ^[2].

צוויי שוואגערס און א פיר-יעריגער קריגער

[ג'ו קרייזי](/entry/jew-crazy) זענען טאמער און יאסי, צוויי שוואגערס. זיי האבן אנגעהויבן מאכן ווידיאוס נאך פאר קאוויד, ווען דאס איז נאך נישט געווען קיין מאדע ^[2]. זייער הומאר איז קלאר אידיש און פרום. זיי נעמען באקאנטע טרענדס און פאפ-לידער און מאכן זיי פאראדיעס מיט אן אידישן טוויסט, למשל א פאפ-ליד אויף אידיש, און זיי פארשפרייטן אידישקייט דערביי. אויף אינסטעגראם האבן זיי איבער 71 טויזנט פאלאוערס ^[2].

און [דזשאל טשעזנאף](/entry/joel-chasnoff) איז דער "וועטעראן" פון דער חבורה. ער איז אן אמעריקאנער-ישראלישער סטענד-אפ קאמעדיאן, און ער איז שוין אויפגעטרעטן אין אכט לענדער. ער האט געשריבן א הומאריסטישן זכרון-בוך, "The 188th Crybaby Brigade" ^[4], איבער דאס יאר וואס ער האט געדינט אלס טאנק-סאלדאט אין דער ישראלישער ארמיי. ווען ער רעדט איבער ארץ ישראל, רעדט ער פון אייגענער שווייס.

פיר באזונדערע סטיילס, אבער איין מעסעדזש: מען דארף זיך נישט שעמען. מען קען אפילו לאכן.